بسم الله الرحمن الرحیم 

آدم باید پای حرف‌اش بماند. باید بداند حرفی که میزند برایش مسئولیت می‌آورد. یک حرفی در گلویم هست که می‌خواهم بنویسمش اما این تعهد و پای آن ماندن، نگرانم میکند. از طرفی با گفتنش می‌خواهم خودم را متعهد به تلاش برای تحققش کنم.

می‌نویسم و برای تحققش تلاش میکنم، نتیجه را به خدای بزرگ و مهربان می‌سپارم. مطمئنم آنچه خیر و صلاحم هست را برایم مقدر می‌کند. ازش می‌خواهم آنچه خواسته دلم است، خیر و صلاحم نیز باشد.

ماجرا از اینجاست که امشب دفترچه انتخاب رشته آزمونی که برایش درس می‌خوانم را نگاه کردم. رشته‌ای که قبولی در آن هدفم هست، در کل ایران 11 نفر پذیرش دارد.  لحظه‌ای تمام وجودم را ناامیدی فراگرفت و الهامی درونم گفت مطمئنی هنوز میخوای تلاش کنی؟! :((( انتخابت درسته؟! 

نمی‌خواهم کم بیاورم. دوست ندارم توانایی‌هایم را دست کم بگیرم. می‌خواهم ناامیدی را از خودم دور کنم و انقدر تلاش کنم تا جزء ده نفر اول قبولی در این رشته شوم. 

نمی‌دانم در وضعیتی که بسیاری از رقبایم هزینه های میلیونی برای کلاس‌ها و آزمون‌های آزمایشی خرج میکنند و من تنها در حد چند ده هزارتومن برای یکی دو منبع درسی، هزینه کرده‌ام و زمان محدودی که در روز برای مطالعه دارم، چقدر تحقق این خواسته و به ثمر رسیدن تلاشم وجود دارد!؟ 

خدایا! کمکم کن.