بسم الله الرحمن الرحیم

دختری که از نوجوانی، مواظبت میکند با نامحرم زیاد صحبت نکند و صمیمی نشود، در مقابل نامحرم بلند نمی‌خندد، کافی است وارد محیط و فضایی شود که با نامحرم صمیمی شود. پیش خودش میگوید: «چیزی نشد که؟» و کم کم برایش عادی میشود...

پسری که از نگاهش مراقبت می‌کند، تصاویر زنان بازیگر و خواننده خارجی را نمی‌بیند، فیلم‌های بدون سانسور نگاه نمی‌کند، اگر به فراخور کارش یا کلاس زبان یا کلیپ‌های فضای مجازی مدام در ارتباط با نامحرم و گفتگو با آنها باشد و فیلمهای مختلف ببیند، دیدن این تصاویر برایش عادی می‌شود. حتی ذائقه اش در انتخاب همسر هم می‌تواند تغییر کند. 

زن و شوهری که در دوران عقد مراقب اند دل یکدیگر را نشکنند، با وسواس به هم پیام میفرستند و چندین و چندبار جملات پیامشان را میخوانند که یک وقت همسرشان را دلخور نکنند، با احتیاط درخواستهایشان را به هم می‌گویند، با محبت یکدیگر را صدا می‌زنند، کافی است زن و شوهرهایی را ببینند که بی پروا با هم صحبت میکنند و نتوانند در رابطه‌شان مرز صمیمی شدن و بااحترام بودن را تشخیص دهند، آن‌وقت برای صمیمی شدن اولین  «تو حالیت نیست..» یا  «نفهم..» را که بهم بگویند و ببینند اتفاقی نیافتاد.. کم کم برایشان عادی می‌شود که به یکدیگر بی‌احترامی کنند... 

پدر و مادری که مدام در عصبانیت از فرزند تازه به بلوغ رسیده شان، از الفاظ زشت و جملات سرزنش آمیز و حتی کتک استفاده کنند، دیگر برایشان عادی میشود که حتی به فرزندشان فحشهای رکیک بدهند...

این روزها وزیر بهداشت به مردم هشدار می‌دهد که به خاطر کاهش آمار مبتلایان و قربانیان کرونا، دچار عادی انگاری نشوند. وگرنه دقیقه نود گل می‌خوریم و میبازیم.

فقط برای کرونا نیست که عادی انگاری، بیچاره مان خواهد کرد، در هر عرصه ای از زندگی، هرچی عادی شود، انسان را وارد مسیر سقوط و بیچاره شدن می‌کند.

باید مراقب باشیم شکستن ارزشها و کوچک و حقیر شدن عقاید و اصولمان، عادی نشود...